در ۲۵ صفر بود که حضرت محمد مصطفی صلوات الله علیه وآله که از شدت بیماری رنجور شده بودند ، از اطرافیان طلب دوات و پوست نمودند تا بر آن چیزی نویسند که پس از آن نوشتار، مردم گمراه نشوند:« آتوني بِدَواةٍ و قِرطاسٍ ، أکتُب لَکم کِتاباً لَن تَضلُّوا بَعدَه »که منافقی از ترس نقش بر آب شدن آن چه سال ها در انتظارش بود،گستاخانه و جاهلانه فریاد بر آورد:"انّ الرجل لَیَهجُِِر".تا آن روز، تاریخ چنین فریاد زشتی را نشنیده بود .به راستی که نمرودان وفرعونان سپید روی شدند از پس این فریاد و آن چه صاحبش پیش و پس از این مرتکب شد.
پس از آن عده ای در صدد برآمدند که جبران کنند و آن چه حضرتش خواسته بودند ،مهیا گردانند که پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم فرمودند:" اَ وَ بَعدَ ماذا..."پس از چنین حرف وسخنی ؟ به راستی که دیگر کار از کار گذشته بود و اگر اکنون چیزی نوشته می شد نیز پس از پیامبر باز همان سخن سخیف را می گفتند و عده ای شاهد دروغین نیز بر اثبات مدعای خود می ساختند ـ چنان که در سایر امور ساختند ـ .
امان از اندوه حضرتش در آن لحظه .به راستی چه زجری می کشید رحمة للعالمین از تصور فردای پر بلا و پر آشوب امت خویش که بی " کتاب " ونوشته ی او قطعا به " ضلالت " کشیده خواهند شد .
امان از دل پر دردش در مصیبت های روزهای پسین اهل بیتش .فاطمه و علی ـ علیهما السلام ـ برای ایشان نه تنها دختر و داماد و جان شیرین و عزیزتر از آنند، که ناموس خداوندی و کلمه ی اعلای الاهی اند که او باید در میان خبیثانی چون اینان به تنهایی وبی پشتیبان وانهد و به سرای باقی رود.کسانی که در حیات او و در محضر مستقیم او سخنانی این چنین به زبان می آورند و حرمتش را می شکنند ،پس از او چه خواهند کرد؟
شهادت می دهم که تو مهربان ترین و پر اندوه ترین فرستاده ی خدایی .سلام پروردگار و برترین نعماتش برتو باد .
*صحیح مسلم 5/76 ، صحیح البخاری 1/54 ، مسند احمد 1/355 .
** با تفاوتهایی در الفاظ : صحیح البخاری 4/31 ، صحیح مسلم 2/16 ، مسند احمد 1/355 ، تاریخ طبری 3/193 ، کامل ابن اثیر 2-320 .
*** صحیح البخاری باب جوائز الوفد من کتاب الجهاد 2/120 و نیز 2/136 ، صحیح مسلم 5/75 ، مسند احمد تحقیق احمد شاکر حدیث 195 ،
طبقات ابن سعد 2/244 ط بیروت ، تاریخ طبری 3/193 .
